شوقی جوان که وضع اروپایت آرزوست! سر خوش از آن شدی که سراپایت آرزوست سودای بس عجیب به سر پروریده ای در زیر قبر، رونق دنیایت آرزوست بیرون نجسته ای تو ز دام غرض هنوز ای مرغ پر شکسته! ثریّایت آرزوست با مد خشک خویش شبیهی به زاهدی طاعت ریا نموده و عقبایت آرزوست بی عشق به از آن که زنی لاف عشق خام مجنون نگشته، طرّۀ لیلایت آرزوست صید خدنگ فتنۀ نفسی و باز هم موهوم آشیانۀ عنقایت آرزوست در حوض و جوی، غو

اگر رسم مروت در جهان نیست، وگر از مردمی نام و نشان نیست، مدان مسؤول آن دور زمان را گناه از ماست، تقصیر از زمان نیست کنون پیرایه از ما می برد دل اصالت هیچ در حسن بتان نیست خزان زردی چنان پشاید، کامروز سواد زلف وصف دلبران نیست برد بزم ریا خاصیّت از می دگر آن نشأه در دخت رزان نیست نکونامی و بدنامی است جاوید جهان را هر چه بینی، جاودان نیست عدالت دفع بیداد است، ورنه کسان را جز ضرر از ناکسان نیست